ICT-skills genoeg! Nederland kan alleen niet matchen.

 

In de komende zes jaar blijft het voor werkgevers een uitdaging om ict-personeel te werven. 87 procent van de vacatures zullen moeilijk zijn in te vullen. Dat concludeert de Universiteit Maastricht in een onderzoeksrapport.

Er lijkt dus een extreme schaarste aan ICT personeel te bestaan.

Bij mij vat de volgende stelling post:

Een belangrijk deel van dit probleem wordt NIET veroorzaakt door een tekort aan personeel. Nee! We zijn in Nederland niet (meer) in staat om de schaarse skills op de juiste manier te matchen met de vraag.

Daar zijn minstens 5 oorzaken voor aan te wijzen:

 

1. Inkoop is leidend. (Jammer)

Procurement heeft een volslagen doorgeslagen rol en verantwoordelijkheid toegewezen gekregen bij het inhuren van personeel - in welke vorm dan ook. In mijn optiek heeft inkoop daardoor ten onrechte te veel macht. De raamcontracten die procurement met grote detacheerders sluit, leiden vaak tot plaatsing van niet of onvoldoende gekwalificeerde professionals omdat afgesproken kortingsregelingen en/of volumeafspraken belangrijker zijn dan kwaliteit. In de praktijk zie je programmamanagers, projectleiders en scrummasters zich in allerlei bochten wringen om toch aan mensen met de juiste skills te komen. Regels worden daarbij, voor zover mogelijk, ‘handig’ omzeild.

 

2. Regels zijn regels. (Jammer)

Compliance is in toenemende mate een showstopper voor de perfecte match. Sommige organisaties weigeren direct met zzp’ers te werken of ze via brokers in te huren. Het zwalkende beleid van de overheid helpt ook niet mee. Je kunt niet die ene, bijzondere, niet-Europese specialist inzetten, die jouw probleem gaat oplossen. Professionals van buiten de EU kunnen in Nederland drie maanden aan de slag. Daarna moeten ze weg of zich gedurende 3 tot 5 maanden door een administratieve molen wurmen om hun werk te kunnen voortzetten.

 

3. Mee-eters drijven de prijs op. (Ook jammer).

Tussen de professional en de organisatie waar hij uiteindelijk zijn werk (tijdelijk) zal verrichten, bevinden zich vaak twee of meer, en in de meest idiote gevallen zelfs vier of vijf mee-eters. Waar leidt dat toe? 

  • Door al die mee-eters ervaart de klant minder toegevoegde waarde van de professional. 
  • Het imago van de recruitment-markt wordt er niet beter op.
  • Veel mee-eters hebben een negatieve invloed op de samenstelling van de workforce van de inhurende partij.

 

4. ‘Geven en nemen’ lijkt passé. (Jammer).

Concurrentie- en relatiebedingen beperken de vaak logische overstap van professionals naar concurrenten en klanten. De contracten zijn een vorm van protectionisme die nergens aan bijdraagt. Ze zijn niet meer van deze tijd.   

 

5. Kennisonderhoud en –ontwikkeling raken onderbelicht. (Heel jammer).

Investeren in de kennis en vaardigheden van ICT-professionals laat te wensen over. De zzp’er dient zelf zijn opleiding en scholing te regelen. Sommigen gaat dat goed af. Sommigen niet. Je moet een afweging maken tussen het draaien van omzet op de korte termijn en het bereiken van continuïteit op de langere termijn. Voor detacheerders is het, als gevolg van de prijserosie, ook steeds moeilijker geworden om in opleiding en kennisvergaring te investeren. Als niemand iets doet, gebeurt er niets. Dat maakt het cirkeltje rond.

(blogpost gaat onder de foto verder)

Matchen

 

De volgende conclusie dringt zich op:

Het matchen van vraag en aanbod van benodigde ICT-skills verloopt in Nederland verre van efficiënt. De industrie slaagt er onvoldoende in om het belang van de professional en dat van de vragende organisatie te faciliteren.

Daarnaast is matchmaking-oude-stijl peperduur. Dat komt door de veelheid aan partijen (mee-eters) die als makelaar opereren. Ik ben benieuwd hoeveel mensen tijd en geld besteden aan een aanvraag van bijvoorbeeld een ministerie of een grote bank. Dat zijn één of meer brokers en alle preferred suppliers, die de vraag weer uitzetten bij andere partijen. Die partijen ontvangen dezelfde vraag meestal van meerdere tussenpersonen en benaderen dan meerdere zzp’ers, die de vraag weer van meerdere tussenpersonen krijgen.

Ir. Olav zou zeggen: “Dat kan beter”.

Het kán ook beter. Sterker, ik zie een wenkend perspectief:

Matchmaking 3.0 overstijgt de huidige verdeling van posities van ICT-leveranciers. 

Ik zie dienstverleners in de huid kruipen van hun klanten. Ze kijken mee met de backlog en zorgen pro-actief dat de skills beschikbaar zijn op het moment dat de programma’s erom vragen. De vorm van de functie is geen issue. In vaste dienst, gedetacheerd, zzp’er, projectmatig aanbesteed, detavast constructies, ingehuurd binnen of van buiten de EU… voor opdrachtgevers zal het niet meer uitmaken. Als het werk maar wordt gedaan, goed wordt gedaan!

Het gaat ten slotte om je bestaansrecht in het economisch verkeer als bedrijf. En om je serviceniveau aan het publiek als (semi)overheid of zorginstelling. 

Dan moeten compliance, procurement en al die verschillende contractvormen niet in de weg zitten.